وطن یعنی کهن دیار آریانا

خراسان بزرگش زاید چو مولانا

وطن یعنی اوستا ،زرتشت

قرآن خواندن باخط درشت

وطن یعنی جمال الدین، فارابی ،بهزاد

همه نام ونشان گذشته بر باد

وطن یعنی بیزاری زاستعمار

مردن ایستاده در لحظه پیکار

وطن یعنی شهید،شهادت،خون سرخ

به زانو در آوردن ارتش سرخ

وطن یعنی ایستادن تا قیامت

برای صلح پیش رفتن تاشهادت

وطن یعنی مسجد ومحراب ومنبر

وطن یعنی به سجده رفتن بودا

وطن یعنی پلچرخی ،افشار،دشت لیلی

چشمهای خیس صورت نیلی

وطن یعنی مکتب بی درب 

خانه و مسجد بی سقف

وطن یعنی همه تاریک شب و روز

مسافر تشنه در دشت نیمروز

وطن یعنی وطندار مهاجر

به امید بازگشت تا لحظه آخر

وطن یعنی در غربت جان دادن

به گور تا ابد گمنام ماندن

وطن یعنی چهره های در هم شکسته

چشم براه مسافر تا ابد نشسته

وطن یعنی همه امید وانتظار

همه عزت،غرور،افتخار

وطن یعنی خروش هلمند،وآمو

وطن یعنی تاروپودم موبه مو

وطن یعنی بهشتم کابل ،هرات ومزار

قندهار ،بامیان،بادغیس،ننگرهار

وطن یعنی نورستان ،ریگستان، ترکستان

نباشد در جهان نامی بهتر زافغانستان

عشق است وطن عشق است افغانستان اینم یه شعر تقدیم به همه افغانستانی های عزیزززززززززززززززززز